Bugün ülkemizde en büyük sessiz krizlerden biri, ne yazık ki en çok hissedilen ama en az konuşulan konuların başında geliyor: geçim sıkıntısı. Özellikle asgari ücretle çalışan milyonlarca vatandaşımız için hayat, her geçen gün daha da ağır bir yük haline dönüşüyor.   Düşünün; bir aile reisi, ay boyunca alın teri dökerek kazandığı maaşın neredeyse tamamını yalnızca kiraya vermek zorunda kalıyor. Büyük şehirlerde ortalama kira bedelleri 20-25 bin TL bandına dayanmışken, asgari ücretle geçinen bir insanın geriye kalanla hayatını sürdürmesi nasıl mümkün olabilir? Elektrik, su, doğalgaz, mutfak masrafı, çocukların eğitimi, ulaşım… Bunlar lüks değil, temel ihtiyaçtır. Peki bu insanlar nasıl ayakta kalacak?   Bu tablo, sadece ekonomik bir mesele değildir; aynı zamanda sosyal bir adalet sorunudur. Çünkü bir ülkede çalışan insanlar, emeğinin karşılığını alıp insanca yaşayabiliyorsa o toplum güçlüdür. Aksi halde insanlar sadece “yaşamaya çalışır”, gelecek kuramaz, umut edemez.   Daha da düşündürücü olan ise bu meselenin yeterince gündeme gelmemesidir. Gündem çoğu zaman farklı tartışmalarla şekillenirken, halkın en temel sorunu olan geçim sıkıntısı geri planda kalıyor. Oysa gerçek gündem; evine ekmek götürmeye çalışan, çocuğuna iyi bir gelecek sunmak isteyen insanların mücadelesidir.   Artık şu soruyu açıkça sormak gerekiyor: Asgari ücretle çalışan bir vatandaş, insanca yaşayabiliyor mu? Eğer cevap “hayır” ise, burada durup yeniden düşünmek zorundayız.   Çözüm; sadece rakamları artırmak değil, hayat pahalılığını dengeleyen, kiraları kontrol altına alan, alım gücünü gerçek anlamda koruyan politikalar üretmektir. İnsanların maaşı kadar, o maaşla ne yapabildiği önemlidir.   Unutulmamalıdır ki güçlü bir devlet, en zayıf vatandaşını koruyabildiği ölçüde güçlüdür.   Bugün sessiz kalan bu mesele, yarın çok daha büyük sosyal sorunlara dönüşebilir. Bu yüzden geç kalmadan, gerçek gündemi konuşmak ve çözüm üretmek zorundayız.